این خاطره ای است از خلبان مایک جمز که در خلال 4 سال اخیر 500 ساعت پرواز درج نموده...و صاحب یک فروند پایپر آرچر دو هست...که ترجیح دادم براتون بگذارم رو بلاگ:

تکمیل دوره و گرفتن مجوز پرواز بدون دید یکی از بزرگترین موفقیت های زندگی ام محسوب می شد زیرا مغز42 سلله ی من اصلا تمایلی به فراگیری بیشتر نداشت.زمانی شروع به فراگیری این دوره ام کردم که 20 سالی از شروع پروازهایم می گذشت.در نهایت با نمره ی 92 توانستم مجوز پرواز بدون دید را از استاد 42 ساله ام بگیرم...در همان روز بود که استادم به شوخی گفت حالا این مجوز را داری که بروی و خودت را به کشتن دهی....و بعد جدی گفت : اما سعی کن هر فرصتی که گیر آوردی بروی و پرواز بدون دید داشته باشی..چند روز بعد به خاطر شرکت در یک جلسه ی اداری می بایست در یک مسیر 50 مایلی از اورلاندو به لاکلند در فلوریدا پرواز می کردم.آسمان بامدادی صاف و خنک بود...ولی 3 ساعت بعد حدود 8 بامداد بود که اداره  هواشناسی لاکلند پیدایش لایه ی ابرهایی به صورت منقطع در ارتفاع 2000 پایی آسمان را خبر داد.فرصتی بود که هم به عنوان تمرین و هم کار اداری اولین پرواز بدون دید خود را ثبت کنم...

منتها زمانی که مشغول ثبت آن بودم متوجه شدم یک جبهه هوای کم فشار در حال شکل گیری روی خلیج مکزیک است . به هر حال هنگامی که پایپر را تحت برنامه ی ثبت شده ی آی ال اس از باند اورلاندو بلند کردم تقریبا 3 ساعت از دریافت آخرین گزارش هواشناسی می گذشت.کنترلر برج نیز مرا در مسیر پروازیم قرار داده بود . (به طرف لاکلند) در حالی که نمی دانستم آن گزارش 3 ساعت قبل مرا با خطرناک ترین زمان عمرم روبرو می کند... طولی نکشید و لحظاطی بعد در ارتفاع 4000 پایی وارد ابرهای پراکنده ی اسكاترد  شدم و بعد از یک عمر پرواز وی اف آر  به دور از هر ابر حالا از یک لایه ابر وارد لایه ای دیگر می شدم برایم عجیب بود…دقایقی بعد واقعا آرزو می کردم ای کاش استادم الان در کنارم بود و با گفتن این جمله که " همه چیز عادی و تحت کنترل است " به من دلگرمی می داد.20 مایلی لاکلند بودم که وارد لایه ی ابری کامل شدم و و در آن محیط احساس می کردم هواپیما دچار گردشی تند و دورانی به سمت زمین شده…اما آلات دقیق شرایطی عادی و معمولی را نشان می دادند…کدام را باید باور می کردم…؟به سختی نوک بال هواپیما دیده می شد پس چگونه ……..؟

در همین لحظات بود که احساس کردم صدای موتور دیگر عادی نیست و هر لحظه بر سرعتم افزوده می شود…نگاه کردم به عقربه ی سرعت عمودی پایپر که متوجه شدم هواپیما با سرعت 1500 پا در دقیقه در حال کاهش ارتفاع است…بال راست نیز بع پایین گردش کرده بود.و قطبنما هم به دور خودش می  چرخید….ولی باز من در این گردش دورانی رو به پایین احساس می کردم پایپر در حالت کاملا عادی رو به جلو در حال پرواز است…باز کدام را باید می پذیرفتم…! صدای استادم در گوشم پیچید که همیشه می گفت : " به آلات دقیق هواپیما در هر شرایطی که هستی اطمینان داشته باش " . لذا بلافاصله با فشار زیادی پایپر را به حالت عادی باز گرداندم…تلاطمات هوا شروع شد …خیلی وحشت ناک بود.پایپر تکان های شدیدی می خورد…رعدوبرقی زد و کیف 14 کیلویی من از صندلی جدا شد و به در راستی پایپر برخورد کرد…

اینجا بود که صدای کنترلر برج را شنیدم که سطح پروازی خاصی را برایم مشخص کرد و اعلام کرد چراغ های تقرب فرودگاه لاکلند از کار افتاده اند.و تقرب باید به صورت غیر دقیق انجام می شد…

این صدای کنترلر بود : هواپیمای چروکی شماره 2241 یانکی شرایط حاضر پرواز شما چگونه است؟

در حالی که سعی داشتم لرزش صدایم که ناشی از ترس بود را پنهان کنم گفتم : دید صفر ، بارندگی شدید و تلاطم زیاد هوا…

کنترلر : به راست گردش کنید و جهت 30 درجه را بگیرید و ارتفاع را به 1700 پا کاهش دهید تا امواج تقرب فرودگاه را دریافت نمایید. .برای فرود روی باند 5 لاکلند مجاز شده اید .

بلا فاصله دستور را انجام دادم…شرایط خیلی سخت بود.به 5 مایلی فرودگاه رسیدم هنوز امواج را نمی گرفتم…تلاطم هما پایپر را به بالا و پایین می انداخت به طوری که 400 پا کمتر داشتم.از انجایی که شنیده بودم هواپیما ها دی این شرایط قبل از رسیدن به باند دچار سانحه می شوند با خودم گفتم خوب آن سانحه ها همین طوری رخ می دهند…در این لحظات بود  که در سمت راست در ارتفاع 400 پایی چراغ های باند را دیدم…با تمام قدرت پایپر را به سمت باند کشیدم و ارتفاع کم کردم…و پایپر را به سختی روی باند نشاندم…در لحظه ی تماس جرخ ها چنان آرامشی گرفتم که تا آن  لحظه نداشتم. در نهایت آن پرواز وحشتناک پایان خوشایندی داشت.

مهمتر از همه اینکه یاد گرفتم به گزارش 3 ساعت پیش هواشناسی اعتماد نداشته باشم و هر لحظه گزارش را بگیرم و همینطور همیشه به آلات دقیق هواپیما اطمینان داشته باشم..